CADENZATO

บ้านเจ้าของบล็อกเป็นตึกแถวอยู่ในซอยค่ะ
เนื่องจากสองฝั่งซอยถูกใช้เป็นที่จอดรถ
ทางเดินรถเข้าออกจึงมีเพียงเลนเดียว
เจ้าของบล็อกกับเจ้าของรถคันอื่นๆในซอยก็เลยต้องกระเสือกกระสนกันไป

เมื่อเช้าตั้งท่าจะขับรถออกจากบ้าน
ก่อนหักรถออกมาจากหน้าบ้านก็ดูแล้วว่าข้างหน้าข้างหลังโล่งโจ้งไม่มีรถ
กำลังคิดว่าโชคดีจัง รีบหักรถออก ลงไปเอาไม่กั้นหน้าบ้านลง
แต่พอกลับขึ้นรถ ข้างหน้าก็มีรถวิ่งออกมาจากซอยซะแล้ว
ด้วยความที่บ้านอยู่ใกล้ปากซอยก็เลยคิดในใจว่า
"เอาวะ ไม่เป็นไร เดี๋ยวถอยหลังออกจากซอยก็ได้"
เงยขึ้นไปมองกระจกหลัง อ้าวเวร กะบะมันเข้าซอยมาแล้ว
แถมขับอย่างเร็วมาจี้ตูดกูซะงั้น
เหลือบสายตาลงมาข้างหน้าอีกที
อ้าวเฮ้ย ไอ้โตโยต้าแม่งก็เร่งเข้ามาติดข้างหน้าแล้วเหมือนกัน
กลายเป็นสถานการณ์สามคันติดแหงก
หนึ่งคันมุ่งหน้าออกจากซอย อีกสองคันมุ่งหน้าเข้าซอย
ด้วยความที่เราเป็นคันตรงกลาง ก็ขอรอเนียนตามคันไหนก็ได้ที่ยอมถอยก่อนละกัน

ปรากฏไม่มีคนไหนยอมถอยว่ะค่ะ

ห้านาทีผ่านไป ก็ยังไม่ถอย

เอางั้นเลยรึเพ่!!!
ต่างคนต่างมองหน้ากัน ไม่ถอยว่ะค่ะ
เรื่องจบลงที่กะบะคันสุดท้ายหักเข้าไปแอบหน้าบ้านที่ไม่มีรถ
เราก็เลยถอยหลังออกมาจากซอยโดยมีโตโยต้าคันข้างหน้าเร่งตาม
ในจังหวะที่ขับผ่านกัน คนขับทั้งสามคันก็มองหน้ากันด้วยสายตาก่นด่า
แล้วก็จากไป

ขอบอกแบบไม่แอ๊บแบ๊ว เจอเรื่องแบบนี้อารมณ์เสียเหมือนกันนะ
ถ้าโตโยต้าไม่เร่งออกมา
แอบหักหลบตรงระหว่างทางให้เราเข้าซอยไปกลับรถ
หรือเว้นที่ตรงระหว่างทางให้เราหักหลบให้ทาง
ต่างคนก็จะต่างไปได้
ถ้ารถกะบะไม่เร่งเข้ามา
จอดพักนึดนึงตรงเวิ้งหน้าปากซอย
เราก็จะถอยออกไปพร้อมกับโตโยต้าได้
ต่างคนก็จะต่างไม่เสียเวลา
ทำไมล่ะทำไม ทำม๊ายยยย ทำไมถึงทำกัน?

แต่เรื่องไม่ได้จบแค่นี้ค่ะ ประเด็นที่จะเขียนอยู่ที่ตอนเย็นฉันขับรถกลับบ้าน
เหมือนฟ้าจะดลบันดาลอะไรซักอย่าง
เจอเหตุการณ์เหมือนเมื่อเช้าเลยเว้ยเฮ้ย
เพียงแต่ว่าฉันโชคดีกว่าได้หักหลบเข้าจอดหน้าบ้านเสียก่อน
ก็เหลือเพียงมาสด้า แท็กซี่ และกะบะเผชิญชะตากรรมกันเอาเอง
ด้วยความอยากรู้ว่าชาวบ้านชาวช่องเขาแก้ปัญหากันอย่างไร
ก็เลยแอบทำเนียนเก็บของในรถไปดูไป
ปรากฏว่าพวกเขาก็เหมือนฉันแล
ต่างคนต่างมองหน้ากันด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
แต่ไม่มีการถอยรถแต่อย่างใด
ผ่านไป 3 นาที รถคันสุดท้ายที่อยู่ด้านปากซอยจึงยอมถอยออกไปหักหลบ
คันตรงกลางต้องถอยตามไปหลบเช่นกัน
และคันด้านในสุดก็ขับรถออกซอยไป
เช่นเดียวกับกรณีของฉัน คนขับทั้งสามคันก็ผลัดกันจ้องหน้าในจังหวะที่ขับผ่าน
ก่อนที่จะแยกย้ายกันไป

เหตุการณ์ทุกอย่างช่างเหมือนกับกรณีของฉันทุกประการ
เหมือนกันจนน่าทึ่ง
เหมือนกันจนฉันสงสัยว่า
หรือนี่คือสิ่งที่ทุกคนเขาทำกัน?
หรือนี่จะเป็นเรื่องธรรมดาที่ทุกคนต้องเจอและต้องผ่าน?
หรือนี่เป็นสิ่งเคยชินที่ทุกคนทำกันเหมือนกับการทักทายกันตอนเช้า?
หรือว่าจริงๆแล้วฉันมันก็แค่ทำเป็นอินโนเซ้นไปเองที่รับไม่ด๊ายรับไม่ได้กับความไร้น้ำใจ?
หรือฉันควรจะเข้าใจว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่คนขับรถจะคิดว่าคนอื่นต้องถอยให้ตัวเอง?
หรือฉันควรจะเข้าใจว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่เวลาเกิดกรณีนี้ขึ้นต้องส่งสายตาก่นด่าให้อีกฝ่าย?
หรือฉันควรจะเข้าใจว่าการแยกย้ายต่างฝ่ายต่างไปหลังจบเรื่องก็เป็นเรื่องธรรมดา?

ของพวกนี้มันเป็นเรื่องธรรมดาอย่างงั้นเหรอคะ?