ทำไมเด็กอินเตอร์ถึงด้อยกว่าเด็กภาคไทย?
posted on 27 Feb 2006 21:45 by cadenzato in Perception
อันนี้เจอมากับตัวเองและเพื่อนๆหลายคนก็เจอมาเลยอยากเล่า
อยากบ่น อยากปกป้องตัวเอง เอ้า...บอกให้เลย
หลายๆคนชอบพูดว่า
เด็กอินเตอร์น่ะเรียนง่าย ปล่อยเกรด
มีเงินก็เรียนอินเตอร์ได้ (สมองไม่ต้องมีก็ได้)
เด็กอินเตอร์หนักไม่เอาเบาไม่สู้ เหยีบขี้ไก่ไม่ฝ่อ
คำพูดข้างบนฉันได้ฟังมาจากทั้งปากเด็ก คนรุ่นเดียวกัน และผู้ใหญ่
ในฐานะที่จบอินเตอร์มา
ฟังแล้วโกรธ ฟังแล้วเจ็บใจว่ะ
(แต่พอเข้าใจว่าเอาความคิดแบบนี้มาจากไหนกันน่ะนะ)
ก่อนอื่นคงต้องบอกว่า คำว่า "อินเตอร์" น่ะ
คุณต้องแยกออกมาก่อนนะคะว่ามันมีสถาบันไหนบ้าง
เพราะเอาเข้าจริง มันก็ไม่ต่างกับมหาลัยภาคไทยที่มีทั้งดีและห่วย ใช่ไม๊คะ?
เรามาจำกัดวงสนทนากันหน่อยละกัน จะได้ไม่ลากยาวแตกหน่อกันเรี่ยราด
ฉันขอพูดถึงแต่มหาลัยที่ฉันจบมาละกัน เพราะฉันชอบพูดในสิ่งที่ฉันรู้จักดี
สิ่งที่ฉันไม่รู้จักดีก็ไม่อยากเดาสุ่มตีขลุมไปสู่รู้น่ะ
โดยหลักจรรยาบรรแล้วเราไม่ควรเปิดเผยชื่อมหาลัย (รึเปล่า?)
เอาเป็นว่าใบ้ละกันวุ้ย
เป็นมหาลัยรัฐฯ ชื่อมหาลัยเป็นชื่อเชื้อพระวงศ์
มีแคมบัสอยู่ที่ศาลายา -- ใบ้เต็มที่แล้ว เดาได้แล้วล่ะคุณ
คำว่าเรียนง่ายปล่อยเกรดน่ะ มันต้องดูค่ะว่าคุณกำลังพูดถึงมหาลัยไหน คณะไหน
คุณรู้ได้ยังไงว่าอินเตอร์เรียนง่ายปล่อยเกรด?
เคยมานั่งเรียน? ดูจากหนังสือที่พวกเราเรียน?
หรือดูจากจำนวนคนที่ได้คะแนนดี?
"ถ้าเกรด A เยอะ = เรียนง่ายแหงแซะ ปล่อยเกรดช่วยนักเรียนเข้าไป" เหรอคะ?
น่าโมโหที่ คนส่วนใหญ่ที่พูดว่าอินเตอร์เรียนง่ายน่ะ
ไม่เคยได้เข้ามานั่งเรียนหรอกค่ะ
คุณไม่เคยเข้ามานั่งเรียนกับฉัน แล้วคุณรู้ได้ไงว่าที่ฉันเรียนมันง่ายกว่า?
เหมือนกันแหละ
ฉันไม่เคยไปนั่งเรียนกับคุณ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันไอ้ที่คุณว่ายากน่ะ จริงแค่ไหน?
เราทั้งคู่ต่างก็ไม่รู้คำตอบที่แน่ชัด แต่เราก็ด่ากันไปมาน่ะเหรอคะ?
อยากรู้คำตอบ ต้องถามคนที่เคยเรียนมาทั้งสองทางสิคะ
ใครเคยเรียนมาทั้งภาคไทยและภาคอินเตอร์ในมหาลัยเดียวกันบ้าง?
ช่วยตอบที ว่าอันไหนยากกว่ากัน?
ต้องเป็นของมหาลัยเดียวกันด้วย
เพราะถ้าต่างมหาลัยคุณภาพของแต่ละมหาลัยก็ไม่เท่ากันแล้ว จริงไหม?
ว่าถึงยากง่าย อะไรคือความยากง่ายคะ? วัดกันยังไงคะ?
เกรด? คุณภาพนักเรียนที่จบมา?
คนส่วนใหญ่ตัดสินความยากง่ายที่เกรด โอเค...งั้นเรามาลองดูกัน
คุณมั่นใจเหรอคะว่าที่ว่าเกรดสวยๆเยอะๆน่ะ
มัน"สวย"จริง และ"เยอะ"จริง?
ทำเป็นสถิติมาคิดกันเลยดีกว่า ใช้ปากพูดเราก็ต่างคนต่างโม้ได้ว่าใครยากกว่าใคร
เลขที่มหาลัยฉันใช้อยู่คือ A ไม่ควรเกิน 10% ของทั้งคลาส
ได้ข่าวว่าครูบางคนแรงจัดให้แค่ 5% (ไม่นับว่าจะตัดตามเกณฑ์หรือตามเคิร์ฟ)
ถ้าวิชานึงเรียนหนึ่งร้อยคน A ต้องไม่เกินสิบคน
ถ้าเกินอาจาร์ยจะโดนตั้งทำถามว่าทำไมเกรดกระจาย
หากไม่หาวิธีทำให้วิชานั้น challenging ขึ้น
ก็ได้ทำงานต่ออีกเพียงเทอมเดียวก่อนโดนดีนถีบส่ง (กร๊าก)
นับว่ายากหรือง่าย?
ฉันก็ไม่รู้ว่ะ แต่ที่เรียนมาก็คงไม่บอกว่า นอนๆเรียนๆเดี๋ยวก็ได้ A หรอกนะ
ภาคอินเตอร์ปีทีฉันจบ มีทั้งหมดหกคณะ บัณฑิตทั้งหมด 259 ชีวิต
มีเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง 21 คน
เกียรตินิยมอันดับสอง 13 คน
ยากหรือง่าย?
ฉันก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน เพราะโดยส่วนตัวคำว่ายากหรือง่ายของฉันไม่ได้วัดด้วยเกรดน่ะ
อีกอย่างหนึ่งที่ฉันได้ฟังมาจากเพื่อนๆที่เรียนภาคไทย
ผสมกับประสบการณ์ส่วนตัวที่เรียนโรงเรียนไทยมาตลอดชีวิต
(มากึ่งๆไทยเอาก็ตอนมหาลัยนี่แหละ)
ฉันว่าครูคนไทยและครูภาคไทยน่ะ เขี้ยวเกรดเกินเหตุ
เขี้ยวไม่ใช่ว่าเพราะวิชามันยาก
แต่เขี้ยวเพราะ ถ้าให้เกรดดีเกินไปมันแสดงว่าครูไร้ภูมิ
(มันเป็นความจริงที่เราเห็นๆกันอยู่ จะปฏิเสธไปใย?)
แต่ก็แน่นอน ครูนั้นมีทั้งดีและเลว เฉกเช่นมนุษย์เดินดิน
ที่เลวๆก็ สอนอะไรต้องกั๊กๆ เด็กมันจะได้ไม่ฉลาดกว่าครู
เด็กถามคำถามยากเกินกว่าที่ครูจะตอบได้ เรียกว่าท้าทายหยาบคาย
ให้เกรดยากๆ เด็กมันจะได้คิดว่าวิชายาก
มึงจะอะไรกันนักหนาวะ?
กูเรียนได้ ทำงานได้เข้าเกณฑ์ กูควรได้ A
แต่กูก็ไม่ได้ A เพราะมึงต้องการตัดเกรดให้เด็กได้ A น้อยที่สุด?
บ้า รึ เปล่า?
มึงจะกั๊กให้มันลงหลุมไปกับมึงทำไมล่ะ เผื่อแผ่ให้อนาคตของชาติไม่ดีกว่าเร้อ?
แต่ครูไทยที่ดีก็มี ให้เกรดว่ากันตามเนื้อผ้า เจ๋งก็เอ ไม่ดีก็...กลับมาซ่อมนะหนู
ถ้าเทียบกับครูต่างชาติแล้ว เรื่องอมภูมิกดเกรดจะไม่มี
จะกดก็แค่...คำตอบมึงในข้อสอบไม่สร้างสรรค์พอ หรือไม่โดนใจครูผู้สอน
มันก็เป็นปัญหาอีกแนวนึงน่ะค่ะ
ครูฝรั่ง(ส่วนใหญ่)จะชอบความสร้างสรรค์
ถ้ามึงลอกหนังสือมาตอบ จะได้แค่คะแนนน้ำหมึก (เป็นฐานดิจิตอล 0 1 0 1 )
ไอ้ที่เอาใจยากหน่อยก็พวกโลกทัศน์แคบ
อะไรที่เขาคิดว่าไม่ดีเขาก็ไม่รับฟังเหตุผลเลย
ตอบเหตุผลไปร้อยเขาก็บอกว่าไม่หนักแน่นพอที่จะลบล้าง
ก็ต้องตอแหลเอาใจตอบแบบที่มันชอบกันไป (ประเภทนี้ก็นับว่าเชี่ยค่ะ)
แต่ก็ดีที่ครูฝรั่งส่วนใหญ่จะไม่ค่อยคิดเรื่องว่า A ต้องไม่เกิน 10% โง้นงี้
ครูคนหนึ่งเคยพูดว่า คุณทำได้ คุณก็ควรได้ไป ทำไมต้องไปเปลี่ยนมัน?
(มิน่าล่ะ อีทำได้แค่ปีเดียว หนีกลับประเทศไปเลย)
มีเงินก็เรียนอินเตอร์ได้ (ไม่ต้องมีสมอง)
ไม่เถียงว่าการเรียนอินเตอร์ใช้เงินเยอะกว่าการเรียนภาคไทย
ทั้งค่าเทอมค่าหนังสือค่าบ้าบอ แพงชิบหาย
ใช่...มีเงินก็ "เข้ามา" เรียนได้
แต่...ถ้าคิดว่ามีเงินฟาดหัวตอนเข้ามาเรียนได้
แล้วจะมีเงินฟาดหัวซื้อใบปริญญาตอนจบน่ะ...คิดอีกทีนะเว้ย
ใบสมัคร-ขาย ที่นั่งในมหาลัย-ขาย
แต่ใบปริญญาน่ะซื้อไม่ได้ด้วยเงินหรอกนะ (แต่ถ้าซื้อด้วยอำนาจก็ไม่แน่)
อันนี้จะด่าว่าฉันขี้โอ่ก็ยอม แต่...
อย่าให้ฉันบอกเลยว่าคะแนนเอ็นท์ฉันได้เท่าไหร่
อย่าให้ฉันบอกเลยว่าด้วยคะแนนเอ็นท์ของฉันสามารถเข้าคณะ "ยอดฮิต" อะไรได้บ้าง
แต่ฉันไม่เลือก จะรั้วชมพู รั้วแสดแดง รั้วเขียว ฉันก็ไม่เอา
ฉันเลือกสิ่งที่ชอบ สิ่งที่ฉันคิดว่ามีประโยชน์กับตัวเองที่สุดในอนาคต
ทุกวันนี้ขอบอกว่าไม่เคยนึกเสียใจเลยแม้แต่ครั้งเดียว
(มีบ้างตอนเรียนวิชา Quantitative Method น่ะนะ)
แล้วจะบอกให้ อย่างฉันน่ะยังเด็กๆ
เจอเพื่อนๆฉันหน่อย คะแนนไฮโซกว่าเยอะ
แต่ก็เลือกเรียนอินเตอร์เพราะชอบ เพราะคิดว่าเหมาะกับตัวเองกันทั้งนั้น
คนที่เลือกมาเรียนอินเตอร์น่ะ
ไม่ได้เป็นเพราะว่ามีเงินแล้วเอ็นท์ไม่ติดเสมอไปหรอกนะ
เด็กอินเตอร์หนักไม่เอาเบาไม่สู้
แล้วไปรู้นิสัยเขาได้ยังไงน่ะคุณ?
หนักไม่เอาเบาไม่สู้มันนิสัยส่วนตัวแต่ละบุคคลไม่ใช่เรอะ?
โอเค คนส่วนใหญ่มองว่า เด็กอินเตอร์น่ะเด็กรวย
ลูกคุณหนู เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ
อ้าว...เฮ้ย ใช่ว่าภาคไทยไม่มีเด็กรวยนิ
แล้วคนพวกนั้นอ้องแอ้งเป็นลูกคุณหนูด้วยเป่า?
แล้วถ้าคนๆนั้นเป็นหนึ่งคน พวกคุณทั้งคณะจะเป็นเหมือนกันหมดเลยรึเปล่า?
ฉันเคยเห็นลูกคุณหนูที่ไม่ประสาอะไรทั้งนั้น
เคยเห็นลูกคุณหนูที่มานะอดทน
เคยเห็นลูกคนจนที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อยิ่งกว่าคุณหนู
และเคยเห็นลูกคนจนที่พยายามมุ่งมั่น เช่นกัน
อย่าเอาคนๆเดียว คนส่วนน้อย หรือคนส่วนใหญ่
มาตัดสินว่า "คนทั้งหมด" ในสังคมนั้นเป็นเหมือนกัน
อย่ามองคนด้วย Stereotype
อย่ามองว่าคนไทยยิ้มแย้ม (ในขณะที่แท็กซี่หน้าตาโรคจิตตวาดผู้โดยสารเป็นว่าเล่น)
อย่ามองว่าคนอังกฤษปากจัดกัดเจ็บ (ในขณะที่คนเดินถนนโคตรเป็นมิตรและพูดมากอิ๊บ)
อย่าตัดสินคนจากเพียงสิ่งที่ได้เห็นหรือได้ฟัง
บางคนบอกว่าเด็กอินเตอร์งานไม่ดี เงินไม่ดี ก็เล่นตัวไม่ยอมทำ
อันนี้ต้องบอกว่า มันเป็นสัจธรรมที่ว่า "คนเราทางเลือกไม่เท่ากัน" ค่ะ
(โลกนี้ไม่สวยงามและยุติธรรมหรอกค่ะ หรือจะบอกว่าไม่จริง?)
ก็คงต้องบอกว่าเด็กอินเตอร์ส่วนใหญ่มักจะ "โชคดี" ที่พ่อแม่รวย
มีกิจการส่วนตัวทั้งนั้น จบมาก็มาทำเดะวะ
จะปล่อยให้พ่อแม่แบกอยู่คนเดียวจนตายไปข้างเรอะ?
หรือถ้าอยากทำงานข้างนอก ก็ไปเด้
งานไม่ดี เงินไม่ดี ชั่วโมงงานทรมานนักหนา ไปเรียนต่อเหอะลูก
พ่อแม่มีปัญญาก็ถีบไปเมืองนอกซะปีสองปี กลับมาค่อยว่ากันใหม่
แต่ต้องบอกว่า บริษัทส่วนใหญ่ที่ตัดสินใจจ้างเด็กอินเตอร์
เขามีความต้องการเฉพาะอยู่แล้วค่ะ
ด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง บริษัทพวกนี้อยากได้คนที่มีพื้นภาษาอังกฤษแข็ง
ซึ่งบริษัท(บางแห่ง)ยินยอมจะจ่ายด้วยค่าแรงที่สูงกว่าเด็กที่จบภาคไทย
ถ้ามีทางเลือกที่ดีกว่า ใครๆก็อยากได้ อยากลอง อยากรอทั้งนั้น ใช่ไหมคะ?

แทงกั๊กแล้วยังไม่ส่งเสริมให้เด็กได้คิดอีกด้วย เข้ามาทีก็ต้องเลคเชอร์เรื่องจริยามารยาทก่อน ได้ยินเด็กไทยกับครูไทยบางจำพวกชอบวิจารณ์การแต่งตัวเด็กอินเตอร์ อ้าว กูและเพื่อนๆไม่ได้เอารองเท้าเรียนหนังสือนะ
โชคดีจังที่มาเจอบล็อคนี้ เพราะตอนนี้กำลังคิดอยู่ว่า พอจบม.6 ถ้าเลือกเรียนมหาลัยภาคอินเตอร์จะคุ้มไหม เท่าที่อ่านมา .. ก็นับว่าคุ้มกับเงินที่เสียไปนะคะ .. ^^
lol
เพราะว่าที่เบลล์เรียนมานี่เบลล์ต้องเรียนเพิ่มด้าน ภาษาอีกเยอะ
ใจเยนๆนะคะ ^^
#1 By lll:::NooBeLLe:::lll on 2006-02-27 21:56